ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Τσίπρας: Κοινή οικονομική στρατηγική της ΕΕ, σημαίνει και κοινά εργαλεία προστασίας

Τσίπρας: Κοινή οικονομική στρατηγική της ΕΕ, σημαίνει και κοινά εργαλεία προστασίας - Κεντρική Εικόνα

Ο πρωθυπουργός ερωτήθηκε για το εάν η συζήτηση που διεξήχθη και διεξάγεται για τον έλεγχο επενδύσεων τρίτων χωρών σε ευρωπαϊκό έδαφος, μπορεί να σημαίνει εμπόδια στο άμεσο μέλλον σε επενδύσεις και συμπράξεις που θα κάνει η Ελλάδα και που προέρχονται από χώρες όπως η Κίνα, η Ρωσία, το Ισραήλ, η Αίγυπτος.

Ο κ. Τσίπρας είπε πως όλη αυτή η συζήτηση δεν διεξάγεται προκειμένου να μην υπάρξουν επενδύσεις σε χώρες που τις χρειάζονται, όπως η Ελλάδα, αλλά διεξάγεται γιατί κάποιες ισχυρές χώρες στην ΕΕ θεωρούν ότι πρέπει να γίνει ανταγωνιστική με ίσους όρους απέναντι σε άλλες χώρες ή σε αναδυόμενες οικονομίες. Ο πρωθυπουργός θεωρεί ότι εύλογα ανοίγει στο ανώτατο επίπεδο της ευρωπαϊκής ηγεσίας και πως, όμως, δεν μπορεί να καταλήξει διότι συναρτάται και από μια συζήτηση που έπρεπε να έχει προηγηθεί και να έχει καταλήξει μάλιστα. Αν θέλουμε, τόνισε, να έχουμε κοινή οικονομική στρατηγική, πρέπει να έχουμε και κοινά εργαλεία προστασίας: Αν δεν υπάρχει ευρωομόλογο, ενιαία τραπεζική ένωση, εγγύηση καταθέσεων σε όλες τις χώρες, ένα πλαίσιο που να δίνει συγκλίνουσες δυνατότητες ανάπτυξης πώς μπορούμε να προχωρήσουμε;

Ανέφερε πως είναι υπέρ της προοπτικής αυτής, να συζητηθεί μια Ευρώπη που αν αναπτύσσσεται με ίσους όρους θα κοιτάζει το συμφέρον της και όχι το ξεχωριστό συμφέρον κάθε κράτους μέλους, «αλλά πώς θα προχωρήσουμε στην εκχώρηση τόσο σημαντικών εργαλείων κυριαρχίας αν πρωτίστως δεν εξασφαλίσουμε όορυς σύγκλισης;».

Ο κ. Τσίπρας επισήμανε πως πρόκειται για μια συζήτηση, ενώ εκτίμησε ότι αμέσως μετά το τέλος του εκλογικού κύκλου, τις εκλογές στη Γερμανία, αυτή η συζήτηση θα ανοίξει ουσιαστικά. «Ως τότε δεν πρέπει να έχετε καμία ανησυχία για επενδύσεις που γίνονται στην Ελλάδα», καθησύχασε, για να σημειώσει πως άλλωστε η συζητηση αυτή δεν αφορά εν γένει επενδύσεις τρίτων χωρών, αλλά επενδύσεις σε στρατηγικούς τομείς που αποκτούν ένα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα έναντι μιας κοινής ευρωπαϊκής στρατηγικής, η οποία όμως συνεχίζει να αποτελεί ζητούμενο.