ΔΙΕΘΝΗ

Το Spiegel και τα «ζόμπι του καπιταλισμού»!

Το Spiegel και τα «ζόμπι του καπιταλισμού»! - Κεντρική Εικόνα

«Χίλια χρόνια καπιταλισμού και τι απέμεινε από τον άνθρωπο; Ο φόβος να χάσουμε την κοινωνική και οικονομική μας θέση, το μίσος για τους αδύναμους και η πίστη στην ξέφρενη ανάπτυξη.Είναι καιρός να αντιταχθούμε σε αυτό», γράφει σε σχόλιό της η Γερμανοελβετίδα Σιμπίλε Μπεργκ, μια από τις πιο σημαντικές συγγραφείς του γερμανόφωνου χώρου. Κάθε βδομάδα σχολιάζει από τη στήλη της στο γερμανικό περιοδικό Spiegel τα κακώς κείμενα. 

«Η στιγμή κατά την οποία μου έγινε σαφές ότι θέλω να μετακομίσω στην Ελβετία» συνεχίζει  η Μπέργκ ήταν όταν περιμένοντας σε μια στάση του τραμ (στη Γερμανία) ένας αστυνομικός πλησίασε κάποιον μεθυσμένο ο οποίος κοιμόταν στο παγκάκι και διαπιστώνοντας ότι ήταν καλά τον άφησε εκεί χωρίς να τον σκεπάσει(σ.σ. η αρθρογράφος σε ανάλογο περιστατικό στην Ελβετία είχε συγκινηθεί που ο αστυνομικός είχε φροντίσει τον άστεγο και αποφάσισε να εγκατασταθεί εκεί).

«Η ποιότητα μιας κοινωνίας», συνεχίζει η Μπεργκ, «φαίνεται από τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφερόμαστε στους αδύναμους. Στους εαυτούς μας, δηλαδή οι οποίοι θα μπορούσαμε να καταλήξουμε στο δρόμο αύριο λόγω κάποιας μακροχρόνιας αρρώστιας, τυχόν απόλυσης ή μιας άλλης κακοτυχίας. Σχεδόν παντού επικρατεί σήμερα η περίεργη πίστη στην επικράτηση του πιο εύρωστου. Και το μίσος για όλους όσοι έχουν εκπέσει, τους αδύναμους και τους ασθενείς, είναι για πολλούς η έκφραση του φόβου για την δική τους κατάρρευση».

«Βρισκόμαστε στον κόσμο μόνο για την ετικέτα και για να παράγουμε υπεραξία; Γερμανοί και Ελβετοί αναθέτουν τους γονείς και τους παππούδες τους σε ιδρύματα και πιστεύουμε ακόμα στην ανοησία ενός αχαλίνωτης ανάπτυξης, όπως και ολόκληρος ο δυτικός κόσμος. Αυτό που γίνεται αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη, η οποία αποχαιρετά το χάρτη των σημαντικών περιοχών της γης, είναι η εξυπηρέτηση ενός συστήματος το οποίο ως μοναδικό του περιεχόμενο έχει την  ακόρεστη πλεονεξία. Χίλια χρόνια εξέλιξης και τελικά μας κάνουν νεύμα οι αγορές . Πραγματικά λοιπόν είναι αυτό όλο κι όλο που μπορέσαμε να επιτύχουμε; Μια νέα φεουδαρχία με λίγους φεουδάρχες και ζητιάνους στους δρόμους οι οποίοι αλληλομισούνται;»

«Σας βγάζω το καπέλο ειδήμονες! Μεγάλη επιτυχία! Ο άνθρωπος, ο οποίος είναι χρήσιμος μόνον ως καταναλωτής, εκπαιδεύτηκε τόσο καιρό για να ικανοποιεί απλώς την πλεονεξία του και να  μην μπορεί να καταφέρει τίποτε άλλο από το να φοβάται την απώλεια της τιποτένιας  κοινωνικής και οικονομικής του θέσης. Την συμπόνια την συναντά κανείς πια μόνο στις ταινίες».

«Στην πραγματική ζωή εξανίστανται χιλιάδες όταν κάποιοι θέλησαν να βάλουν φωτιά σε έναν άστεγο, αφού όμως προηγουμένως έχουν προσπεράσει στο δρόμο είκοσι άλλους. Το να ξέρουμε ότι είμαστε όλοι ενωμένοι στην αθλιότητα της αδυναμίας θα μπορέσει να μας κάνει, ανεξάρτητα του σε ποιο θρήσκευμα ανήκουμε, να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικότερα τον πραγματικό εχθρό: τον αχαλίνωτο καπιταλισμό, ο οποίος βγάζει το χειρότερο από όλους μας. Ο καπιταλισμός, ο οποίος εξαπλώνεται καγχάζοντας ενόσω εμείς μισούμε αλλήλους, μας κάνει να μην συμπονούμε και μεταβάλλει ολοένα και περισσότερους πολίτες σε ζητιάνους και εξαρτημένους.... Είναι καιρός για ένα κόμμα, το οποίο να καταπολεμά το νεοφιλελευθερισμό. Ίσως να μπορούσε να το κάνει το Club of Rome ή ενδεχομένως ο (Σλοβένος φιλόσοφος) Ζίζεκ. Ή θα το κάνω εγώ η ίδια με μερικούς φίλους. Μπορεί να μην "είμαστε ο λαός" (σ.σ. σύνθημα το οποίο πρωτακούστηκε στις αντικαθεστωτικές διαδηλώσεις της πρώην Ανατολικής Γερμανίας και χρησιμοποιούν σήμερα ακροδεξιά, λαϊκιστικά, ξενοφοβικά κινήματα στα ανατολικογερμανικά κρατίδια), αλλά είμαστε το 99%».

 

-------------------------------------------------

Η Σιμπίλε Μπεργκ γεννήθηκε το 1962 στη Βαϊµάρη της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, οι γονείς της χώρισαν όταν ήταν 5 ετών και τη μεγάλωσαν μακρινοί συγγενείς της επειδή η μητέρα της ήταν αλκοολική. Το 1984 εγκρίθηκε το αίτημά της να φύγει στην Δυτική Γερµανία, έμεινε στο Βερολίνο και στη συνέχεια πήγε στην Ελβετία για τρίμηνες θεατρικές σπουδές και στη συνέχεια σπούδασε στο Αμβούργο πολιτικές επιστήμες και ωκεανογραφία, κάνοντας παράλληλα διάφορες δουλειές, όπως κηπουρός, καθαρίστρια και  γραμματέας, για να επιζήσει. Διέπρεψε όμως τελικά και ως συγγραφέας (τα βιβλία της έχουν μεταφραστεί σε 34 γλώσσες) και θεατρική συγγραφέας (τα έργα της μεταφράστηκαν σε 24 γλώσσες). Στην Δύση εργάσθηκε επίσης ως αρθρογράφος σε μεγάλες και έγκυρες εφημερίδες όπως η γερμανική Zeit, η ελβετική Neue Züricher Ζeitung και βέβαια στο Spiegel. Έχει πάρει και την ελβετική υπηκοότητα και ζει στην αγαπημένη της Ζυρίχη και στο Τελ Αβίβ, την πόλη του συζύγου της.