ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι;

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛAΚΑΣ
Τα πετρέλαια, το Διεθνές «δίκαιο» και οι αιθεροβάμονες των Αθηνών - Κεντρική Εικόνα

Η αρχαία ελληνική αντίληψη για την ἄτη (καταστροφή- όλεθρο) αποτυπώνεται στους στίχους του Σοφοκλή (Αντιγόνη στιχ. 620-623) «τὸ κακὸν δοκεῖν ποτ᾽ ἐσθλὸν τῷδ᾽ ἔμμεν' ὅτῳ φρένας θεὸς ἄγει πρὸς ἄταν (το κακό φαίνεται για καλό σε αυτόν του οποίου το μυαλό ο θεός οδηγεί προς την άτη ). Επεκτείνοντας σε κοινωνικό- εθνικό επίπεδο αυτήν την αντίληψη ο φιλόσοφος Παναγιώτης Κονδύλης είχε διαπιστώσει (Θεωρία του Πολέμου - Επίμετρο με τίτλο ελληνοτουρκικός πόλεμος) από τα τέλη της δεκαετίας του 90 ότι: «Το λυπηρό παράδοξο σε ακροσφαλείς ιστορικές καταστάσεις συνοδευόμενες από διάχυτα παρακμιακά φαινόμενα είναι ότι η στρατηγική σκέψη θολώνει τόσο περισσότερο, όσο εντονότερα τη χρειάζεται ένα έθνος»

Βρισκόμαστε, λοιπόν, ακριβώς σ αυτό το σημείο όπου-- σύμφωνα με τα λόγια του Κονδύλη που τότε την εποχή της «ισχυρής Ελλάδας» του Σημίτη λοιδορήθηκε ανελέητα από τα τσιράκια του εκσυγχρονισμού-- «ο βαριά άρρωστος δεν αναρωτιέται τι θα κάνει σε δέκα χρόνια, αλλά αν θα βγάλει τη νύχτα, έτσι ο ιστορικά ανίσχυρος χαρακτηρίζεται από την έλλειψη μακρόπνοων συλλήψεων και την προσήλωση στα άμεσα δεδομένα ˙ η διαφορά ανάμεσα σ’ όποιον χαροπαλεύει βιολογικά και σ’ όποιον αποσυντίθεται ιστορικά είναι βέβαια  ότι η προσήλωση του πρώτου στα άμεσα δεδομένα εμφανίζεται ως προσπάθεια υπέρβασης ενός πόνου, ενώ του δεύτερου ως κοντόθωρη ευδαιμονιστική επιδίωξη».

Δεν απαιτούνται ιδιαίτερες αναλυτικές ικανότητες για να αντιληφθεί κάποιος την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα. Αρκεί να ανοίξει τα μάτια του και θα δει ότι:

Η εκλεγμένη κυβέρνηση (η παρούσα και οι προηγούμενες) δεν είναι σε θέση να αποφασίσει για τίποτε πριν λάβει πράσινο φως από τους δανειστές. Με βάση τα συμφωνηθέντα που λεπτομερώς καταγράφονται στα τρία μνημόνια οι κυβερνήσεις της χώρας έχουν παραδώσει την εξουσία (τους) που επικυρώνει η λαική βούληση μέσω των εκλογών σε «θεσμούς» των δανειστών. Η πραγματικότητα που αρνούμαστε να δεχτούμε είναι σαφέστατη: η χώρα έχει χάσει σε απόλυτο βαθμό την κυριαρχία της και οι κυβερνήσεις της είναι τοποτηρητές- μαριονέτες για την υλοποίηση των συμφωνηθέντων με κύριο αν όχι μοναδικό καθήκον τη διαχείριση της λαικής οργής.

Οι δανειστές ουδέποτε ενδιαφέρθηκαν για την υπόδειξη μιας διεξόδου που θα οδηγούσε τη χώρα έξω από το σπιράλ της κρίσης. Μόνο μέλημα των «θεσμών» είναι η αιώνιος έλεγχος της χώρας και η μόνιμη αφαίμαξής της.

Κανείς εταίρος σύμμαχος και δανειστής δεν πρόκειται να υπερασπιστεί τα ελληνικά συμφέροντα από επιβουλές τρίτων, στην προκειμένη περίπτωση της Τουρκίας. Αντίθετα, τα «ανοιχτά» ζητήματα στο Αιγαίο και η τουρκική επιθετικότητα συντηρούνται και αξιοποιούνται από τους «φίλους» και «συμμάχους» για να κλιμακώσουν την πίεση και τον έλεγχο που ασκούν στις ελληνικές κυβερνήσεις.

Το «λυπηρό παράδοξο» και επικίνδυνο προκύπτει από τον τρόπο με τον οποίο το πολιτικό σύστημα (ειδικά τα κόμματα εξουσίας) και η ελληνική κοινωνία αντιμέτωποι με την οδυνηρή πραγματικότητα είτε κλείνουν τα μάτια είτε κινούνται καιροσκοπικά με γνώμονα «την κοντόθωρη ευδαιμονιστική επιδίωξη».

Ο καιροσκοπισμός των κομμάτων εξουσίας «απαγορεύει» την αναζήτηση και υιοθέτηση ενός ελάχιστου κοινού πολιτικού παρανομαστή προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι δίχως τέλος απαιτήσεις των δανειστών. Αντί αυτού, τα κόμματα αυτά εμφανίζονται πρόθυμοι διαχειριστές των οδηγιών και πλειοδοτούν σε προθυμία έτσι ώστε να λάβουν το χρίσμα για να «κυβερνήσουν» έστω και για περιορισμένο χρονικό ορίζοντα.

Οι πολίτες, ακόμη και μετά από την επταετή διακυβέρνηση μέσω των μνημονίων εξακολουθούν να ζουν στην αυταπάτη ότι η εκάστοτε κυβέρνηση είναι ανίκανη να υλοποιήσει τη σωτήρια συνταγή των δανειστών. ακόμα η κυρίαρχη αντίληψη είναι ότι οι δανειστές «θέλουν το καλό μας» αλλά οι ανίκανες κυβερνήσεις αποτυγχάνουν.

Η μακρά παθογένεια του πολιτικού συστήματος μπορεί να είναι υπεύθυνη για την κατάληξη της χώρας στη μέγγενη των δανειστών. Δεν είναι ωστόσο υπεύθυνη για την αιώνια παραμονή της στα γρανάζια της κρίσης καθώς όλες οι κυβερνήσεις ακολουθούν κατά γράμμα τις συνταγές και τις οδηγίες των «θεσμών» οι οποίες αντί να μειώνουν το χρέος το αυξάνουν, αντί να οδηγούν στην ανάπτυξη ανακυκλώνουν την ύφεση. Η ευθύνη των κομμάτων εξουσίας σήμερα δεν έχει να κάνει με τον βαθμό ικανότητας διαχείρισης και υλοποίησης των εντολών των δανειστών. Εχει να κάνει με την απόλυτη υποταγή τους σ αυτούς.

Σε όλα τα παραπάνω ζοφερά θα πρέπει να προστεθούν και οι χειροπιαστές τουρκικές επιθετικές κινήσεις οι οποίες λίγο απέχουν από το να χαρακτηριστούν «εχθροπραξίες». Και εδώ το πολιτικό σύστημα εμφανίζεται στο σύνολό του να είναι «θολωμένο» χωρίς ίχνος «στρατηγικής σκέψης» ακριβώς κατά τη στιγμή που αυτή είναι απαραίτητη.

Κυβέρνηση και (αξιωματική) αντιπολίτευση σύρονται, δίχως κανένα σχεδιασμό και καμία «εθνική συμφωνία» σε μια διαδικασία διχοτομικής «επίλυσης» του κυπριακού.

Κυβέρνηση και (αξιωματική) αντιπολίτευση απλώς παρακολουθούν τις τουρκικές κινήσεις στο Αιγαίο, δίχως να έχουν επεξεργαστεί σχέδιο αντίδρασης και σενάρια απαντήσεων σε ενδεχόμενες πιθανές αναβαθμισμένες κινήσεις της Τουρκίας

Κυβέρνηση και (αξιωματική) αντιπολίτευση εξακολουθούν να πιστεύουν ότι μια χώρα μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ είναι κατά τεκμήριο προστατευμένη έναντι «τρίτων» που διακηρύττουν την πρόθεσή τους να αναθεωρήσουν τα σύνορα.

Κυβέρνηση και (αξιωματική) αντιπολίτευση αδυνατούν να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα γεγονός που εξασθενεί ακόμη περισσότερο τις δυνάμεις που έχουν απομείνει στη χώρα.

Κυβέρνηση και (αξιωματική) αντιπολίτευση ξεχνούν τα αυτονόητα της «κοινής λογικής»: Η αδυναμία αποτελεί ευκαιρία για τον αντίπαλο και θα την εκμεταλλευτεί.