ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Ευρωλάγνοι σε κρίση ταυτότητας

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛAΚΑΣ
Ευρωλάγνοι σε κρίση ταυτότητας - Κεντρική Εικόνα

Τίποτε, ούτε οι «κοινές» διακηρύξεις σαν αυτή που υιοθέτησαν οι ηγέτες της ΕΕ στην Μπρατισλάβα στην έκτακτη  Σύνοδο Κορυφής δεν μπορεί να κρύψει αυτό που είναι ολοφάνερο: η Ευρωπαική Ενωση διαλύεται.

Η διαδικασία διάλυσης  δεν θα είναι ούτε απλή, ούτε σύντομη ούτε ανώδυνη. Το αποτέλεσμα δε αυτής της διάλυσης έχει να κάνει με τους πολιτικούς συσχετισμούς εντός των ευρωπαικών χωρών και κυρίως στη Γερμανία. Η Γερμανία είναι αυτή που θα μετρήσει θα κοστολογήσει και τελικά θα επιλέξει  τι είναι πιο κοντά στο εθνικό της συμφέρον. Συνοπτικά, το γερμανικό δίλλημα που θα πρέπει να απαντηθεί σύντομα είναι το εξής: συμφέρει (τη Γερμανία) να επιχορηγήσει οικονομικά την δεδομένη σε έκταση Ευρωπαική Ενωση; Ή μήπως είναι προτιμότερο (για τα γερμανικά συμφέροντα) η δημιουργία μιας άλλης αρχιτεκτονικής όπου ομάδες ευρωπαικών κρατών συγκρατούνται εντός μια χαλαρής δομής στη νέα ΕΕ;

Και οι δύο επιλογές  έχουν βαρύτατο κόστος για το Βερολίνο, οικονομικό και πολιτικό. Και στις δύο περιπτώσεις, το όραμα της γερμανικής ηγεμονίας μετατίθεται για μια επόμενη ή μεθεπόμενη γενιά. Και, τέλος, σε κάθε περίπτωση, όποια κι αν είναι η γερμανική επιλογή, το Βερολίνο θα υποχρεωθεί να «φιλήσει» το χέρι του Αμερικανού ηγεμόνα διαβεβαιώνοντας την παραμονή της Γερμανίας στη θέση του υποτελούς.

Απέναντι σ αυτήν τη διαδικασία η οποία άρχισε να ξεδιπλώνεται με την προκήρυξη του βρετανικού δημοψηφίσματος το Βερολίνο απλώς αγοράζει χρόνο δίνοντας μάχες οπισθοφυλακής:

  • Κρατά δεμένο τον τελειωμένο πολιτικά πρόεδρο της Γαλλίας (αλλά όχι τη Γαλλία)
  • Προσπαθεί αλλά δεν μπορεί να μαντρώσει πια τον ευρωπαικό νότο και την ιταλική (όχι ελληνική) ηγεσία του
  • Είναι υποχρεωμένη να διαπραγματευθεί και να κάνει παραχωρήσεις στους πραγματικούς «πράκτορες» των αμερικανικών συμφερόντων, τις χώρες της ανατολικής Ευρώπης- υπό την ηγεσία της μεγάλης, όπως επιθυμούν οι ΗΠΑ, Πολωνίας

Που πώς και πότε θα καταλήξουν οι δρομολογημένες διεργασίες κανείς δεν μπορεί να το προβλέψει. Μια πρώτη ωστόσο ολοφάνερη συνέπεια αυτών των εξελίξεων είναι τα κομμένα φτερά όλων αυτών, πολιτικών και δημοσιολογούντων που τόσα χρόνια τώρα, ειδικά εντός των ελληνικών τειχών, μιλούσαν για την Ευρωπαική Ενωση (και την γερμανική Ευρώπη)  λες και ήταν (ή μήπως ήταν;)  υπάλληλοι των Βρυξελλών ή του Βερολίνου. Κάτι είναι κι αυτό, για αρχή…