ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Μνημόνια και πολιτικός έλεγχος 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛAΚΑΣ
Ο σουλτάνος και οι… αγορές - Κεντρική Εικόνα

 

Με την ψήφιση του «πακέτου» των μέτρων την περασμένη Κυριακή, προκειμένου να κλείσει η «πρώτη αξιολόγηση», η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ολοκλήρωσε τη θεσμική κατοχύρωση όλων των απαιτήσεων που οι δανειστές προβάλλουν σταθερά και αμετακίνητα μέσω μνημονίων και δανειακών συμβάσεων από το 2010 μέχρι και τώρα: 

  • Τον έλεγχο του μηχανισμού εσόδων
  • Τον έλεγχο του μηχανισμού «αξιοποίησης» της Δημόσιας Περιουσίας
  • Τον απόλυτο (και αυτοματοποιημένο) έλεγχο στα δημοσιονομικά

Με τη θεσμοθέτηση της ανεξαρτησίας (από τον έλεγχο αυτής και της όποιας επόμενης ελληνικής κυβέρνησης) της Γενικής γραμματείας Εσόδων, του υπερ- ταμείου αποκρατικοποιήσεων (Ελληνική Εταιρία  συμμετοχών και Περιουσίας Α.Ε.) και του αυτόματου κόφτη δαπανών για τη τήρηση του προϋπολογισμού (Αυτόματος Μηχανισμός Δημοσιονομικής Προσαρμογής) ο έλεγχος των δανειστών διαχέεται πέρα από της σφαίρα της οικονομίας και εγκαθίσταται απροκάλυπτα στο κέντρο της πολιτικής διαδικασίας. Αν σε αυτά προστεθεί και η «ανεξαρτησία» του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας που ελέγχει το Τραπεζικό Σύστημα γίνεται σαφές ότι από εδώ και στο εξής οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν έχουν το παραμικρό περιθώριο κεντρικών ή ακόμη και ήσσονος σημασία πολιτικών επιλογών. Οι θεσμοθετημένες «ανεξάρτητες» αρχές, με άλλα λόγια υπάλληλοι επιλεγμένοι από τους δανειστές θα είναι αυτοί που αποφασίζουν για:

  • Τα δημοσιονομικά
  • Τις δημόσιες δαπάνες- επενδύσεις
  • Τις αποκρατικοποιήσεις

Με άλλα λόγια, ο όποιος στρατηγικός σχεδιασμός για τις κινήσεις και τον προσανατολισμό της ελληνικής οικονομίας, φεύγει από τα χέρια των εκλεγμένων κυβερνήσεων και παραδίδεται σε μηχανισμούς οι οποίοι είναι δομικά ενταγμένοι σε ένα σύστημα που κυρίαρχο μέλημά του είναι η μέγιστη απόδοση των κεφαλαίων που οι δανειστές επένδυσαν την ελληνική «διάσωση».

Το εν λόγω περιβάλλον ασφυκτικού ελέγχου, είναι προφανές ότι υπονομεύει την εξέλιξη του πολιτικού παιχνιδιού και το μετατρέπει σε διαμάχη και διαγωνισμό - όχι ιδεολογιών και επιλογών- αλλά διαχειριστών κατάλληλων να υλοποιήσουν προειλημμένες αποφάσεις και να επωμιστούν το βαρύτατο πολιτικό κόστος που αυτές οι αποφάσεις συνεπάγονται.

Ο αντίλογος, στις παραπάνω προφανείς διαπιστώσεις, είναι ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα δρώντας ανεξέλεγκτα αποδείχτηκε ανίκανο να διαχειριστεί ορθολογικά τη θέση και τις δυνατότητες της χώρας. Το ερώτημα , ωστόσο, που προκύπτει είναι αν οι δανειστές και οι υπάλληλοί τους που θεσμικά αποκτούν κυρίαρχη θέση στη διοίκηση της χώρας, ενδιαφέρονται για την ανάκαμψή της ή απλώς και μόνο για την μέγιστη και με κάθε τρόπο απόδοση των κεφαλαίων τους…

Δημήτρης Μηλάκας

Δημοσιογράφος